Lieve allemaal,
Allereerst, dank jullie wel dat jullie elke keer de tijd hebben gevonden om onze en later mijn blog te lezen! Ik heb het proberen te ontkennen, maar ik ben nu toch echt al bijna twee weken weer in Nederland! Tijd dus voor mijn allerlaatste blog..
Ik vond het best wel spannend dat Noortje, papa en mama me kwamen opzoeken! Ik heb natuurlijk 4 weken lang precies gedaan waar ik zelf zin in had. Het was een zonnige dag, maar toen de avond viel begon het keihard te regenen en te onweren! Paul (neef van mama, woont in BA) kwam me met de auto ophalen om samen naar het vliegveld te gaan. Dit was nog niet zo gemakkelijk met al die regen. We mogen dan af en toe wel vloeken op de wegen in Nederland, maar BA is toch een graadje erger. Door de hevige regenval, stonden alle straten (en met name de snelwegen) helemaal blank! Gelukkig heeft Paul een hoge auto en hadden we van de 20-35 cm diepe plassen niet heel veel last, in tegenstelling tot alle auto's met pech langs de kant.. We kwamen precies op tijd aan! Noortje besprong me (gelukkig weegt ze ondanks het studentenleven nog steeds niks) en mama en papa konden me niet meer loslaten. Ik vond het heerlijk ze eindelijk weer te zien en in mn armen te sluiten! Daarna zijn we met zn allen nog even gaan eten in de lekkerste pizzaria van Buenos Aires. Heel gek hoe snel het allemaal weer vertrouwd en normaal voelt!
We hebben rondgereisd als Amerikanen door Europa.. Helaas had niemand last van een jetlag, dus uitslapen was er niet bij. Iedereen stond al vroeg naast zn bedje om Buenos Aires te gaan bekijken, het Hollandse ritme zat er nog goed in (behalva bij mij dan)! Veel doen in weinig tijd! Noortje, papa en mama moesten nog even wennen aan het Zuid Amerikaanse 'weinig doen in veel tijd'.. Na twee dagen door BA rondgelopen te hebben, was het tijd om het vliegtuig te nemen naar El Calafate. Natuurlijk had het vliegtuig ruim drie uur vertraging, maar des te sneller ze in het Zuid Amerikaanse ritme kwamen. El Calafate is een super toeristisch stadje midden in de woestijn, niet heel bijzonder dus, maar de Perito Moreno (grote gletsjer) die er in de buurt ligt, maakte alles goed! Onze excursie begon vroeg in de ochtend. We werden opgehaald door een busje en toen we net onderweg waren kwamen een grote groep met Condors tegen! Echt een heel goed begin van de toer, onze dag kon eigenlijk al niet meer stuk! Natuurlijk mocht papa steeds de auto uit om foto's te maken samen met de andere mannelijke toeristen en bleven de vrouwen lekker in de auto, want het was erg koud (nou ja voor daar dan). Toen we de Perito van een afstandje zagen, dachten we allemaal 'is dit het nou, hebben we hier 4000 km voor gevlogen, voor dit witte puntje?'. Maar zodra we dichterbij kwamen zagen we hoe overweldigend de Perito is. De gletsjer is echt reusachtig en eens in de zoveel tijd, brokkelen er grote stukken ijs af die dan met een klap in het water vallen! Dat geluid is echt niet te beschrijven! Zelfs Noortje werd er stil van!
De volgende dag gingen we op weg naar El Chalten om de Fitz Roy (door ons omgedoopt tot Frits Gerald, we weten nog steeds niet waarom eigenlijk) te bekijken. Maar kennen jullie die mop van de familie Veul die de Fitz Roy gaat bekijken.. Door de regen en dikke wolkenlaag konden we hem helaas niet zien. Gelukkig was er wel een heerlijk bakkertje met super lekkere empenadas, daar hebben we ons gelukkig kunnen opwarmen voordat we teruggingen. De terugvlucht naar BA verliep gelukkig wel heel soepel om vervolgens na 3u rond lopen te hebben gelopen in BA in de bus te stappen richting Iguazu (watervallen op de grens van Brazilie). Zo'n luxe bus had ik nog nooit meegemaakt! Je kon je stoel helemaal horizontaal leggen, waardoor je echt in een bed kon slapen! Ook had iedereen een eigen tv schermpje en kon je kiezen tussen 3 films! Het diner in de bus onder het genot van een goed glaasje wijn werd afgesloten met een glas champagne, ik kon echt niet meer geloven dat we ons in Zuid Amerika bevonden! Wat een luxe! Ook in Iguazu werden we opgewacht door de regen, Noortje en mama begonnen zich al zorgen te maken over hun teint.. Gelukkig maakte de watervallen alles goed! We zijn eerst aan de Braziliaanse kant gaan kijken, waar je een goed overzicht hebt over de ongeveer 300 watervallen. Wat een geluid! Dit was zeker een van de hoogtepunten van mijn reis! Toen we ze vanaf de Argentijnse kant bekeken begon ook nog eens het zonnetje te schijnen en dat op mijn verjaardag! Wat een cadeau! Ook zijn we nog met een of ander speedbootje naar de watervallen toegevaren! Best eng, maar wel erg leuk! De hele boot zat vol gillende mensen, want die watervallen maken je wel drijfnat!
Vervolgens zijn we naar Salta gevlogen (ik zei het toch een soort van Europa in 25 dagen), dit ligt in het noorden van Argentinie en is het armste gedeelte. Ik vond het zelf erg lijken op Bolivia en ook alle souvenirs waren er hetzelfde. We hebben daar een auto'TJE gehuurd, een driedeurs.. Noortje en ik zijn er zeer lenig van geworden, want beenruimte was er niet.. Het was super gezellig om met zn allen in de auto te zitten, ookal duurde het rijden soms toch een beetje te lang! We hebben een week lang in dit auto'tje rondgetoerd en zijn toch stiekem wel een beetje van m gaan houden.. Het was super mooi om tussen al die mooie bergen te rijden, je voelt je op zo'n moment zo klein! Op een gegeven moment reden we ook langs gekleurde bergen, alsof ze geschilderd waren! Heel mooi en ook apart!
Daarna hadden we weer de eer om met zo'n uberluxe bus terug te reizen naar BA. Daar aangekomen, zijn we gelijk naar de San Telmo markt gegaan. Een leuke toeristenmarkt vol met souvenirs (alsof we er nog niet genoeg hadden gekocht..) s Avonds hadden we bij Paul en zijn familie een assado. Argentinie staat bekend om zn goede vlees, maar dan moet je dat ook nog goed kunnen klaarmaken. Het vlees dat we bij Paul hebben gegeten was echt het lekkerste wat we ooit hebben gegeten, het water loopt me nog steeds in de mond als ik er aan denk! Het was een erg gezellige avond waarin we Spaans, Engels en Nederlands door elkaar spraken en elkaar toch allemaal begrepen! De rest van de dagen hebben we winkelend doorgebracht, want BA kent talloze leuke boetiekjes. Onze laatste avond werd afgesloten met een assado georganiseerd door het hostel als mijn afscheid! Echt super lief! Het was heel raar om weer afscheid te moeten nemen van mensen die intussen wel vrienden van je zijn geworden en afscheid te moeten nemen van een super mooi continent en een onvergetelijke ervaring!
De volgende dag vloog ik alleen terug met ongeveer een anderhalf uur vertraging, omdat er iets stuk was in de motor.. Niet echt relaxt opstijgen dus.. Wel veilig aangekomen en Steven stond te wachten met een broodje hagelslag en een rode roos! Het is echt super raar om weer terug te zijn! Iedereen verstaat je, iedereen spreekt Nederlands om je heen. Het is hier koud, mensen kijken je niet aan op straat, iedereen heeft haast. Maar toch voelt het heel vertrouwd om weer terug te zijn, het voelt heel normaal. Het is super fijn om iedereen die me zo dierbaar is weer te zien, om me eindelijk weer helemaal veilig te voelen. Ik kan hier mn tas gewoon naast me zetten zonder dat ie gestolen wordt! Wel voel ik me nog steeds schuldig als ik wc papier in de wc gooi in plaats van in een prullebakje (ben gelukkig niet de enige met dit rare verschijnsel, Sofie heeft er ook last van). Hoewel Argentinie en met name Buenos Aires uiteindelijk echt als een thuis voor me voelde, is het ook weer heerlijk om echt thuis te zijn. Weer een eigen kamer te hebben en omringd te zijn door Steven, familie en vrienden. Voor mij is dat toch uiteindelijk het allerbelangrijkst!
